بریتانیا و آمریکا نیاز متقابل و همکاری استراتژیک 1945-1941

یک ماه بعد چرچیل یک پاسخ بدون پرده به مراتب ذکر شده در مجله لایف ارائه داد، و آن این بود که، “ما چیزهایی که به خودمان تعلق دارند را می‌خواهیم حفظ کنیم. من نخست وزیر پادشاه نشده‌ام که مسئول منحل شدن امپراتوری بریتانیا باشم.”²⁸

این اختلافات بر سر هند شدت گرفتند. هند بزرگترین قسمت از امپراتوری بریتانیا بود و در سال ۱۹۴۲ آخرین سنگر در مقابل ژاپن به طرف غرب به شمار می‌رفت. در ماه مارس تمام آسیای جنوب شرقی، که شامل مستعمرات بریتانیا بعضی از آنها می‌شدند، مانند مالایا، سنگاپور، و هنگ کنگ، و فیلیپین که زیر سلطه آمریکا بود سقوط کردند، و رفتند زیر کنترل ژاپن. استرالیا و هند در این زمان خط مقدم متحدین شدند در جنگ اقیانوس آرام، و دولت روزولت نگران آن بود که رفتار نماینده بریتانیا در هند تلاش‌های جنگی هند را از بین می‌برد.

در ۱۹۳۹ نایب السلطنه بریتانیا از طرف هند اعلان جنگ داده بود و ۲ میلیون سرباز هندی مسلح کرده بود بدون مشورت با رهبران سیاسی هند. ماجرا به مبارزه سرپیچی ملی در هند کشیده شد، که تمام تلاش‌های جنگ را مختل نمود. روزولت به چرچیل فشار آورد که اعلام شود چه زمانی به هند استقلال داده می‌شود، و یک دولت میان دوره‌ای تعیین نماید. بنا به گفته یک مقام وزارت امور خارجه آمریکا، “چرا هند باید از آزادی دفاع کند که خودش این آزادی را ندارد؟”²⁹ اغلب در کابینه بریتانیا بر این باور بودند که دادن امتیاز لازم می‌باشد. چرچیل با بی‌میلی یک نامه به یکی از اعضای کابینه خود که یک عضو حزب کارگر بود در دولت ائتلافی چرچیل در زمان جنگ دوم، به نام سراستفورد کریپس، فرستاد. از او خواسته شد وارد مذاکره با رهبران حزب کنگره هند درباره استقلال در چارچوب بازار مشترک المنافع بریتانیا بلافاصله بعد از جنگ، بشود. روزولت هم از طرف دیگر لویی جانسون نماینده آمریکا را به هند فرستاد که درباره استقلال با هندی‌ها در چهارچوب حسن نیت وارد مذاکره شود که این باعث عصبانیت چرچیل گردید.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25