انگلستان و آمریکا ایستادگی در برابر روسیه 9-1945
در 18 جولای دو گروه بمب افکن های بی-29، شصت هواپیما، به بریتانیا پرواز کردند. ورود آنها از تبلیغات وسیعی برخوردار شد. گروه دیگر در آگست به بریتانیا فرستاده شدند. این هواپیماهای بی-29 به “بمب افکن های اتمی” معروف بودند، چون اینها اولین سلاح های اتمی را روی ژاپن انداخته بودند، و رسما بصورت غیرمستقیم گفته شده بود که هواپیماهایی که وارد بریتانیا می شوند مجهز به سلاح های اتمی بودند. مواجه شدن با امکان جنگ بر سر برلین، دولت کارگری از مشاهده این هواپیماها احساس راحتی و امنیت نمود، و سوالات پیچیده ای راجع به شرایط وجود مجدد نیروهای نظامی آمریکا در بریتانیا مطرح نگردید.
در ژوئن 1949 ژنرال جانسون گفت: “سابقه در تاریخ نداشته است که یک قدرت جهانی رفته باشد به کشور دیگر قدرت جهانی بدون هر نوع توافقی. به ما فقط گفته شده بود “بیایید اینجا به بریتانیا و ما از بودن شما خوشحال خواهیم شد.”49 تا زمانیکه دولت بریتانیا آمد توافقی با آمریکایی ها ایجاد کند، آمریکایی ها محکم جایگاه خود را در خاک بریتانیا پیدا کرده بودند، و نیروی هوایی آمریکا از موقعیت تکان نخوردنی برخوردار شده بود. وزیر دفاع آمریکا، جیمز فورستال در خاطرات خود در جولای 1948 گفته که، وجود بمب افکن ها بریتانیایی ها را عادت می دهد که آدم باید وارد جایگاه بیگانگان بشود، حتی اگر هم با یکدیگر متحد هستید.”50
جالب توجه اینکه چند ماه قبل از ورود B-29 دولت بریتانیا حق وتوی خود را نسبت به آمریکایی ها جهت استفاده از بمب اتم، حقی که چرچیل در توافق کوبک محفوظ برای بریتانیا نگه داشت در اگست 1943، واگذار کرد، و از دست داد. با در نظر داشتن برتری آمریکا در بمب اتم و تسلط آن کشور بر روی بمب اتمی و برنامه اتمی، قدرت برتر بین انگلستان و آمریکا از لحاظ نظامی در این چارچوب آمریکا بشمار می رفت، و وتو انگلستان عملا فرمالیته نگریسته می شد. در هر حال، وقتی از چرچیل درخواست شد که موافقت خود را برای انداختن بمب اتم بر روی ژاپن در جولای 1945، بدهد، و وی سریع انداختن بمب اتم بر روی ژاپن را تایید کرد از دید آمریکایی ها چنین اجازه از چرچیل صوری محسوب می گردید. اما در هر حال از اینکه بریتانیا در استفاده آمریکا از سلاح اتمی حق وتو داشته باشد، هرچند هم که ظاهری باشد، ولی سناتورهای آمریکا بسیار شاکی بودند. در آوریل 1947 وندنبرگ آنرا ” تعجب آور” خواند. سناتور بورک هیکنلوپر به مارشال اخطار داد که، “وی کمک‌های آمریکا به بریتانیا را تایید نخواهد کرد، مگر اینکه موضوع سریع اصلاح گردد.51 زیر فشار دولت آمریکا بریتانیایی ها موافقت کردند طبق تفاهم ژانویه ۱۹۴۸ که حق وتوی خود را در مقابل قول تبادل اطلاعات جدید راجع به انرژی اتمی از دست بدهند و آن حق وتو را واگذار نمایند. این قول‌ها البته به عمل نرسیدند. حتی مورخ رسمی برنامه انرژی اتمی بریتانیا برایش تعجب‌آور بود که، “با در نظر گرفتن مسئله بالقوه مرگ و زندگی که در کار می‌باشد. هیچ یک از مقامات،و وزیران نگرانی و علاقه‌ای در واگذاری حق وتوی بریتانیا نشان ندادند، یا اینکه حق مشورت برای استفاده از سلاح اتمی بین دو طرف وجود داشته باشد.”52 زمانی که B-29ها به بریتانیا آمدند، دولت بریتانیا هیچ کنترلی در استفاده آنها نداشت.
