بریتانیا و آمریکا نیاز متقابل و همکاری استراتژیک 1945-1941

بریتانیا و آمریکا نیاز متقابل و همکاری استراتژیک 1945-1941

تغییر توازن قدرت بین دو متحد آمریکا و بریتانیا به طور فاحش و غیر منتظره‌ای مشهود شد در زمان ایجاد بمب اتم. شروع جنگ در سال ۱۹۳۹ برخورد کرد با کشف سوخت هسته‌ای. در آن مرحله تئوری و عمل خیلی با هم فاصله داشتند. کمتر فیزیکدانی فکر می‌کرد که این کشف بتواند منجر به صلاحی بشود که بتوان در این جنگ از آن استفاده کرد. اما در سال ۱۹۴۰ دو پناهنده فیزیکدان در دانشگاه بیرمنگام انگلستان نشان دادند که موضوع عملی می‌باشد. تفاهمنامه فریش-پرل مورد بررسی عمیق کمیته دولت بریتانیا قرار گرفت، و بنا به پیشنهاد آنها در سپتامبر ۱۹۴۱، چرچیل دستور کار بر روی ساختن بمب اتم به طور اضطراری را صادر نمود. نتیجه کار کمیته توسط دولت بریتانیا به آمریکایی‌ها نشان داده شد. کار هسته‌ای در آمریکا بطور به هم ریخته و بدون بودجه هم همزمان داشت انجام می‌شد. آمریکا هم برنامه هسته خود را داشت ولی بسیار بد، کند، و نابسامان بود. روزولت هم حالا متقاعد شده بود که آمریکا کار خود را در مورد سلاح هسته‌ای باید درست انجام دهد و به نتیجه برساند و دستور تسریع کار را صادر نمود.

در این مراحل اولیه روزولت از چرچیل خواست که یک کمیته مشترک انگلیس و آمریکا برای این پروژه تشکیل دهد به نام پروژه مشترک انگلیس و آمریکا. دلایل مهمی برای تفاهم و توافق این موضوع وجود داشت. اگر جلو بودن بریتانیا از لحاظ کار تئوری بتواند باعث کسب منابع مالی آمریکا بشود ممکن خواهد بود که بمب اتم قبل از آلمان، که آن هم درصدد تحقیق در این مورد بود روی آن کار می‌کرد، ساخته شود. مشکلات عملی هم وجود داشتند. بریتانیا مرتب مورد بمباران قرار می‌گرفت و آزمایشگاه‌های هسته‌ای در بریتانیا که در آنها تحقیقات انجام می‌شد مرتب در ریسک حمله‌های هوایی توسط بمباران بودند. چرچیل ترجیح می‌داد که دو کشور مراوده اطلاعات علمی بکنند تا اینکه با یکدیگر کار کنند. وزرای بریتانیایی میل نداشتند که برتری خود را در این مورد به مشارکت بگذارند، زیرا این برتری در موقع جنگ و بعد از جنگ می‌تواند بسیار مفید برای بریتانیا واقع گردد. همچنین بی‌میلی در بریتانیا بود که چنین سلاحی را کشوری که هنوز بی‌طرف می‌باشد در دست داشته باشد.

بنابراین دو برنامه به طور مستقل شروع به کار کردند، زیر دو اسم متفاوت یا با کدهای مختلف. در بریتانیا اسم “تیوب الوویز” نامیده شد. در ایالات متحده آمریکا اسم کد “پروژه منهتن” گرفته شد. طولی نکشید برای تیم بریتانیایی، که متوجه بشوند، که وقتی روی روند کار تصمیم گرفتند، آمریکایی‌ها آن را با انرژی فراوان دنبال کردند. در اواسط ۱۹۴۲ مشخص شد که که آمریکایی‌ها از بریتانیایی‌ها دارند سبقت می‌گیرند و حالا نوبت بریتانیا است که بخواهد با آمریکا در پروژه مشترک کار کند.

This is a unique website which will require a more modern browser to work!

Please upgrade today!