بریتانیا و آمریکا نیاز متقابل و همکاری استراتژیک 1945-1941

پس از این توافق بین مقامات بالا، تیم بریتانیایی عازم آمریکا شدند برای کار در لاس الموس و مراکز دیگر تحقیقاتی. رهبر آنها، پروفسور جیمز چدویک، به خوبی با کرووز همکاری داشت، ولی آمریکایی ها اطلاعاتی که فکر می کردند نباید به بریتانیا بدهند را هنوز نمی دادند، و بر اساس آنکه نیازی نیست بریتانیا از اطلاعاتی برخوردار باشد، بریتانیا را از دادن اطلاعات هنوز محروم می ساختند. طبق یک گزارش مسخره کننده و کنایه آمیز در سفارت بریتانیا نسبت به رفتار آمریکایی ها، “سالاد دائما در ظرف پر می شود همراه با ادویجات شک آور و مشکوکیت.”⁵¹

آمریکایی ها بیش از دو میلیارد دلار روی ساختن بمب اتم خرج کرده بودند.

با مقایسه با پرسنل، نیروی انسانی گسترده، و منابع آمریکایی ها بنا به گفته گرووز “مشارکت بریتانیایی ها خوب و مفید بود ولی حیاتی نبود. کارشان در دلاس الا در حد کیفیت بالا بود، اما تعدادشان بسیار کم بود که بتوانندنقش اصلی داشته باشند.” در هر حال گرووز اعتراف کرد که آن تشویق و نیروی اولیه بریتانیایی ها در سال 1941 لازم بود که برنامه آمریکایی ها شروع شود. بریتانیایی ها مشوق خوبی برای شروع کار و تشویق آمریکایی ها بودند. گرووز گفت، “چرچیل احتمالا بهترین دوستی بود که پروژه منهتن هرگز داشت، بخاطر علاقه مداوم و حمایت او. آمریکایی ها خودشان می توانستند بمب را بسازند، اما بدون بریتانیایی ها ممکن بود به موقع آماده نمی شد. بنا به نوشته های گرووز، “نمی توانم نادیده بگیرم این حقیقت و واقعیت را که بدون علاقه و مشارکت فعال بریتانیایی ها احتمالا بمبی نبود که انداخته شود به موقع بر روی هیروشیما و ناکازاکی.”⁵²

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25