بریتانیا و آمریکا نیاز متقابل و همکاری استراتژیک 1945-1941

روزولت مصمم بود که آمریکایی‌ها را خواستار جنگیدن در اروپا کنند، و در نتیجه با برنامه چرچیل برای اشغال الجزایر، و تونس (به نام عملیات مشعل) حرکت کرد. نیروهای بریتانیایی در مصر زیر فشار بودند، اشغال الجزایر و تونس باعث آن می شود که متحدین اولین مزه های پیروزی را به اصطلاح بچشند. ژنرال مارشال بسیار ناخوشاید بود از این جریانات. وی مطمئن بود که اگر متحدین منابع خود را رو به مدیترانه بکنند غیر ممکن خواهد شد که در سال ۱۹۴۳ فرانسه را اشغال کرد. اما روزولت به حرف رییس ستاد مشترک خود توجه نکرد. عملیات مشعل در پاییز صورت خواهد گرفت. با خشم ودمییر به مارشال گفت که “طرح بریتانیا طوری می‌باشد که امپراتوری بریتانیا لطمه نبیند و باعث شکست کامل متحدین در اروپا و آسیا می‌گردد.”¹⁹ ژنرال دووایت آیزنهاور، که اخیراً وارد انگلستان شده بود که آمادگی اشغال فرانسه را انجام دهد، پیش بینی کرد که این می تواند، “تاریکترین روز در تاریخ باشد.”²⁰

اختلاف اساسی بر سر استراتژی حالا بین دو متحد داشت خود را نشان می‌داد و باز شده بود. چرچیل بر اساس گفته‌های بروکس، تمایل به برخورد پله-پله برای شکست آلمان داشت. بعد از پیروزی در شمال آفریقا، متحدین باید به ایتالیا حمله کنند، در واقع اولین لگد به محور آلمان-ایتالیا. این باعث تضعیف هیتلر می گردد و او را آسیب پذیر می کند برای حمله بعدی و اشغال فرانسه، بخصوص در زمانی که احتمال پیروزی برای اشغال فرانسه و شکست هیتلر بسیار زیاد می باشد. وزارت دفاع آمریکا، پنتیگان، متقاعد بود که هدف اصلی پیشنهاد چرچیل باز نگه داشتن و امنیت کانال سوئز برای بریتانیا بود و حفظ نفوذ سنتی بریتانیا در خاورمیانه. وزیر جنگ آمریکا، هنری استیمسون، موافق بود: “بریتانیایی ها… سعی می کنند که از هر شرایطی استفاده کنند برای ایجاد پایه و اساس برای خود در حوزه مدیترانه برای امپراطوری بریتانیا برای زمانی که جنگ به پایان برسد.”²¹

در اینکه چرچیل تعصب خاصی داشت بر روی امپراطوری شکی نبود، ولی شواهدی در کار نیست که حاکی از آن باشد حفظ امپراطوری مقدم باشد، و سپس شکست هیتلر. شواهد حاکی از آن هستند که اول هیتلر باید شکست بخورد، بقیه منافع بعد. بله امپراطوری مهم بود، اما نه آنقدر که شکست هیتلر در اولویت دوم باشد. بریتانیایی‌ها همچنین تحت تاثیر خاطرات کشتار جنگ جهانی اول هم قرار گرفته بودند.

توجیه بریتانیا این بود که “حلقه را بر روی آلمان تنگ کند،” متحدان آن را کنار بزند، و از او دور کند، و شهرهای آن را با بمباران به خرابی بکشد، تا زمینه حمله آخر به هیتلر مهیا گردد. خیلی‌ها را واشنگتن بر این باور بودند که بریتانیایی ها وقتی به اروپا حمله ور خواهد شد که دیگر مقاومتی باقی نمانده باشد. بنا به گفته دریاسالار ارنست کینگ: “ما می خواهیم اروپا در شرایطی قرار گیرد که رژه وارد آن شویم.”²²

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25