سیاست خارجی بریتانیا در قبال جمهوری اسلامی ایران با تمرکز بر دو حزب اصلی حاکم (2000-2015)
هزینه بالای شهرت بریتانیا تا اواسط قرن بیستم و پس از آن، ناشی از سیاستهای نامحسوس در زمینه بازدارندگی هستهای مستقل و مسئولیتهای ناشی از «رابطه ویژه با ایالات متحده» بوده است و نمونهای از شکستهای بریتانیا در سیاست خارجی، به ویژه در خاورمیانه و به طور خاص در قبال جمهوری اسلامی ایران است.
این مقاله تلاش میکند سیاست خارجی بریتانیا نسبت به جمهوری اسلامی ایران را در فاصله سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۵ بررسی کند و بر رویکردهای دو حزب اصلی حاکم تمرکز داشته باشد تا تحلیل جامعی از روابط ایران و بریتانیا در آغاز قرن بیست و یکم ارائه شود.
سیاست خارجی بریتانیا در قبال جمهوری اسلامی ایران با تمرکز بر دو حزب اصلی حاکم
(2000-2015)
این بخش بر ایدهها و رویکردهای سیاسی دو حزب اصلی حاکم بریتانیا – حزب محافظهکار و حزب کارگر – نسبت به جمهوری اسلامی ایران در سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۵ تمرکز دارد.
بریتانیا برای مدت طولانی به طور متناوب توسط این دو حزب اداره شده است. سیستم دو حزبی بریتانیا از دل تاریخ و ساختار انتخاباتی شکل گرفته و ادامه یافته است؛ سیستم انتخاباتی به احزاب اقلیت سخت میگیرد و در عمل باعث حفظ دو حزب اصلی میشود، ۱ هرچند ویژگیهای دیگری نیز ارزشمند بودن آن را نشان میدهد. ۲
در واقع، سیستم دو حزبی کلید درک عملکرد واقعی قانون اساسی بریتانیا است و شش ویژگی مهم را تضمین میکند:
1. تقریباً مطمئن بودن این که یکی از دو حزب اکثریت واضح در مجلس عوام خواهد داشت.
