۱۹۵۴: دولت محافظه‌کار بریتانیا و پایان بحرانِ ملی‌سازی شرکت نفت انگلیس–ایران.
در نتیجه، تقریباً هیچ صادراتی از نفت ایران ممکن نبود. در 13 ژوئن 1951، خریداران پیشین نفت ایران مطلع شدند که می‌توانند به مدت یک ماه، مقادیر مورد نیاز خود را با تأییدیه شرکت ملی نفت ایران خریداری کنند. پس از آن، تخصیص سهمیه‌ها براساس میزان خرید آنها در بازه‌ی ژانویه 1948 تا 30 مارس 1951 صورت می‌گرفت و پرداخت‌ها باید بر اساس قیمت بین‌المللی انجام می‌شد.
با توجه به بحران سیاسی حاکم، این اطلاعیه، علی‌رغم انتشار در داخل و خارج از ایران، بازخورد چندانی دریافت نکرد. تنها دو کشتی رسید‌های لازم را ارائه کردند، درحالی‌که اکثر کشتی‌ها، که تحت کنترل شرکت نفت ایران و انگلیس بودند، از پذیرش آن خودداری کردند. با این حال، برخی شرکت‌های خصوصی در هند و ایالات متحده پیشنهادهایی ارائه دادند. دولت ایران علاوه بر ارائه تخفیف‌های قابل‌توجه، به خریداران تضمین‌هایی نیز پیشنهاد کرد، ازجمله:
∙تأمین نفت مطابق با میزان توافق شده و پرداخت غرامت در صورت عدم توانایی در تحویل،
∙ جبران خسارت ناشی از بازگشت نفتکش‌های بدون بار،
∙ جبران ضرر و زیان شرکت‌های خریدار که در اثر عدم تحئیل نفت از انجام تعهدات خود در قبال مشتریانشان ناتوان می‌شدند.3
