راهبردهای محفل نخبگان سیاسی امپرالیستی برای محافظت از قدرت و منافع بریتانیا در فرایند استعمارزدایی امپراتوری بریتانیا پس از جنگ جهانی دوم
در پایتخت سیلانی، کلمبو، ارنست بیوین دستاورد نهایی خود را بهعنوان وزیر امور خارجه رقم زد. در اینجا، نخستین جلسه وزیران خارجه کشورهای مشترکالمنافع برگزار شد و قانون توسعه مستعمراتی ۱۹۴۰ رسماً به «شرکت توسعه مشترکالمنافع» تبدیل شد و معادل بریتانیایی طرح مارشال برای کشورهای مشترکالمنافع — یعنی طرح کلمبو — پایهگذاری شد. این جلسه در سال ۱۹۵۰ برگزار شد و در سال بعد، بیوین از سمت وزارت امور خارجه کنارهگیری کرد.
به این ترتیب، بریتانیا توانست منافع سیاسی و مالی خود را حفظ کرده و با تأسیس کشورهای مشترکالمنافع مدرن، از فروپاشی کامل امپراتوری جلوگیری کند.
نیمه دوم اولویتهای بریتانیا اکنون به دفاع اختصاص داشت. اگرچه کشورهای عضو مشترکالمنافع مسئولیت دفاع از خود را بر عهده گرفتند، اما همچنان در معرض نفوذ کمونیسم قرار داشتند، بهویژه در پی شکاف میان روسیه و غرب پس از جنگ. علاوه بر این، ضعف اقتصادی بریتانیا، او را در حفظ سطح فناوریهای نظامی، بهویژه تسلیحات هستهای، در موقعیت نامطلوبی قرار میداد. بنابراین، بریتانیا مجبور شد به دلایل اقتصادی و دفاعی با آمریکا وارد اتحاد شود. همانطور که کلمنت اتلی در کتاب خود «همانطور که اتفاق افتاد» آورده است:
«با افزایش تنشها با روسیه، ما بهطور طبیعی به آمریکا نزدیکتر شدیم. این امر با تغییر نگرش دولت آمریکا نیز تسهیل شد، زیرا آنها دریافتند پذیرش مسئولیت در امور جهانی چه معنایی دارد. بسیاری از آمریکاییها انزوای قدیمی خود را کنار گذاشتند و با آن برخی از پیشداوریهای دیرینه خود نسبت به بریتانیا بهعنوان یک قدرت امپریالیستی شکاک را کنار گذاشتند. آنها همچنین از روسیه شوروی دلسرد شده بودند. دو کشور انگلیسیزبان به تدریج دریافتند که همکاری نزدیک آنها برای صلح جهانی ضروری است.» ۴۲
بنابراین، افول امپراتوری بریتانیا به سمت و سویی اشاره میکرد و در عین حال به ایجاد رابطه نزدیکتر با ایالات متحده در زمان صلح، چیزی که پیش از آن سابقه نداشت، کمک نمود؛ حرکتی که توسط یک دولت سوسیالیست و بر اساس حفظ منافع ملی بریتانیا هدایت میشد.
تأثیرگذاری موفقیتآمیز بر آمریکا بهعنوان کلید حل بسیاری از مشکلات خارجی بریتانیا، چه در اروپا و چه در مناطق خارج از اروپا، دیده میشد. در دوران بلافصل پس از جنگ، نزدیک شدن به آمریکاییها واقعاً کاری دشوار به نظر میرسید. برنامه «لند-لیز» قطع شده بود و کینز و دیگران نگران بودند که درخواست لندن برای نوع جدیدی از کمک مالی با مخالفت یا حداقل درخواستهای سخت واشنگتن روبهرو شود. همکاری نظامی از طریق «رؤسای مشترک نیروهای مسلح» نیز پایان یافته بود، اگرچه بریتانیا ادامه آن را پیشنهاد داده بود. ترومن و اتلی شناخت کمی از یکدیگر داشتند. «تجربه شوروی» که توسط دولت کارگر در حال انجام بود نیز مورد بیاعتمادی قابل توجه آمریکاییها قرار داشت. از سوی دیگر، برخی آمریکاییها نگرانیهای بریتانیا درباره اهداف روسیه را نادیده گرفتند: سخنرانی «پرده آهنین» چرچیل در فولتن، میزوری در سال ۱۹۴۶ تا حد زیادی اغراقآمیز به نظر میرسید و همچنان خواستار خروج نیروهای آمریکایی از آلمان بودند. قطعاً دلایل کافی وجود داشت که نخبگان سیاسی بریتانیا مدتی نگران شوند.
از آنجا که کمک آمریکاییها در بریتانیا ضروری تلقی میشد، هدف اصلی بیوین متعهد کردن آمریکا به دفاع از غرب بود. این امر از طریق مجموعهای از اعلامیهها و اقدامات صورت گرفت که بخشی از آنها از پیش برنامهریزی شده و بخشی دیگر توسط بحران اقتصادی رو به وخامت فوری در فوریه و مارس ۱۹۴۷ به دولت تحمیل شد.
استخراجاتی از یادداشت بیوین بهوضوح اولویتهای بریتانیا را نشان میدهد. سند: CAB )سوابق کابینه، در دفتر اسناد عمومی کیو(129/23
