نخبگان سیاسی امپریالیستی محافظهکار و نقش محفل حاکم در فرایند استعمارزدایی امپراتوری بریتانیا
در فاصلهای کمتر از دو هفته پس از بهقدرت رسیدن چرچیل، ارتش آلمان به سواحل کانال مانش رسید. حمله آلمان به بریتانیا قریبالوقوع به نظر میرسید، زیرا ارتش بریتانیا برای دفاع از سواحل خود ناکافی بود و اکثر نیروهای بریتانیایی و امپراتوری در نقاط دیگر جهان مشغول جنگ بودند. در ۴ ژوئن ۱۹۴۰، چرچیل در سخنرانی خود در مجلس عوام گفت: «ما هرگز تسلیم نخواهیم شد؛ و حتی اگر ـ که لحظهای به آن باور ندارم ـ این جزیره یا بخش بزرگی از آن به تصرف دشمن درآمده و در حال گرسنگی باشد، امپراتوری ما در فراسوی دریاها، مسلح و محافظتشده توسط نیروی دریایی بریتانیا، نبرد را ادامه خواهد داد تا آنگاه که، به وقت خدا، دنیای نو با قدرت و نیرویش برای نجات و رهایی دنیای کهن قدم پیش نهد.»15
بار دیگر، همانند جنگ جهانی اول، بریتانیا به ایالات متحده روی آورد و دولت بریتانیا عملاً پذیرفت که بدون کمک آمریکاییها قادر به دفاع از جزایر بریتانیا در برابر تهاجم هیتلر نخواهد بود. با این حال، روزولت تمایل چندانی برای پاسخ مثبت به درخواست چرچیل نشان نداد.۱۶ سرانجام، روزولت پیشنهادی به چرچیل ارائه کرد: «بریتانیا میتواند از کمکهای نظامی ایالات متحده بهرهمند شود، اما باید در مقابل چیزی ارائه دهد.»
در ازای کمک آمریکا به بریتانیا در جنگ، روزولت خواستار اجاره ۹۹ ساله هشت قلمرو بریتانیایی در قاره آمریکا، از نیوفاندلند تا کارائیب، شد تا ایالات متحده بتواند پایگاههای هوایی و دریایی برای تقویت دفاع خود بسازد. بریتانیا گزینه چندانی جز پذیرش شرایط پیشنهادی آمریکا نداشت. چرچیل با پذیرش این شرایط، دو مورد از اجارهها را بهعنوان «هدیه» از سوی دولت بریتانیا تعیین کرد. حداقل، قرارداد امضا شد و ایالات متحده عملاً موافقت کرد که بهعنوان خط مقدم دفاعی خود، تجهیزات نظامی به بریتانیا تحویل دهد.
با پیشرفت جنگ، ایالات متحده روزبهروز در آن دخیلتر شد و در نتیجه، درخواستهایش از بریتانیا برای «چیزی در مقابل» نیز افزایش یافت.
همانطور که الیوت روزولت، پسر رئیسجمهور، که در کنفرانسها حضور داشت، درباره سوءظن پدرش نسبت به چرچیل بیان میکند: «او احساس میکرد که در دوران پس از جنگ… چرچیل معتقد است بریتانیا امپراتوری بزرگتری خواهد داشت و نفوذ بیشتری پیدا خواهد کرد، از کمکهای ارائهشده توسط آمریکا بهره خواهد برد و ما همچنان در نقش ثانویه خواهیم بود.»۱۷
ایالات متحده مصمم بود، به بیان صریح، امپریالیسم را به پایان برساند. از این رو، از قدرت مالی خود برای تحمیل ارادهاش بر بریتانیا در طول و پس از جنگ جهانی دوم استفاده کرد. یک هفتهنامه پرخواننده در ایالات متحده اعلام کرد: «یک چیز مطمئن است؛ ما برای حفظ امپراتوری بریتانیا نمیجنگیم.»18 چرچیل در پاسخ به اتهامات مشابه گفت: «من نخستوزیر پادشاه نشدهام تا بر انحلال امپراتوری بریتانیا ریاست کنم.»۱۹
این اختلافات ادامه یافت. کمکهای مالی و نظامی بیشتر به بریتانیا، درخواستهای بیشتری از سوی آمریکا در پی داشت و نهایتاً اختلافات به مسئله هند رسید.
هند از این موضوع خشمگین بود که بریتانیا بدون مشورت با رهبران هندی، به نمایندگی از هند وارد جنگ شد و تقریباً دو میلیون نفر از مردان این کشور را تحت فرمان خود قرار داد. بنابراین، در سال ۱۹۴۲، روزولت چرچیل را تحت فشار قرار داد تا اعلام کند هند استقلال خواهد یافت و دولت موقت تشکیل شود. یکی از مقامات وزارت خارجه ایالات متحده گفته بود: «چرا هند باید از آزادیای دفاع کند که هنوز ندارد؟» 20 بسیاری از اعضای کابینه بریتانیا نیز بر این باور بودند که دادن امتیازات ضروری است. از این رو، چرچیل با اکراه در سال ۱۹۴۲، سر استافورد کریپس را برای مأموریت مذاکره با رهبران حزب کنگره هند در خصوص استقلال، اعزام کرد.
